ปัจจัยที่ส่งผลต่อความมั่นคงภายหลังการใส่เฝือกรักษาภาวะปลายกระดูกเรเดียสหัก

ในผู้ป่วยโรงพยาบาลพิจิตร (Evaluation of the Instability Factors in Distal Radius Fractures of Patients in Phichit Hospital)

ภัคณัฏฐ์ ศิริจตุรพร  พบ. กลุ่มงานออร์โธปิดิกส์ โรงพยาบาลพิจิตร

 

บทคัดย่อ: ภาวะปลายกระดูกเรเดียสหักเป็นหนึ่งในกระดูกหักที่พบได้บ่อย การรักษาโดยการจัดกระดูกให้เข้าที่และการดามกระดูกโดยใช้เฝือก เป็นการรักษาที่นิยมใช้แบบหนึ่ง เพื่อใช้ดามกระดูกเบื้องต้นในช่วงแรก หรือใช้เป็นการรักษาหลักในผู้ป่วยแต่ละราย มีหลายปัจจัยที่อาจส่งผลต่อความไม่มั่นคงของกระดูก หลังการใส่เฝือก

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาปัจจัยหลัก ที่ส่งผลกระทบต่อภาวะไม่มั่นคงของปลายกระดูกเรเดียสหลังใส่เฝือก และสามารถบอกโอกาสการเกิดภาวะความไม่มั่นคง ในกรณีที่ผู้ป่วยมีปัจจัยเหล่านี้มาเกี่ยวข้องได้

รูปแบบการศึกษา สถานที่และผู้ป่วย: การศึกษาแบบย้อนหลัง โดยศึกษาจากผู้ป่วยปลายกระดูกเรเดียสหักที่ได้รับการรักษาในโรงพยาบาลพิจิตรตั้งแต่ เดือนกันยายน พ.ศ. 2554 ถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2556 รวม 380 คน

วิธีการวัดผล: จำนวนผู้ป่วย 195 คนที่เข้าเกณฑ์การคัดเลือก แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม โดยใช้การเคลื่อนทรุดลง หรือมีภาวะไม่มั่นคงหลังดึงจัดกระดูกเป็นตัวแบ่ง จากนั้นเก็บข้อมูลที่ทำการศึกษา ได้แก่  อายุ, เพศ, ข้อมือข้างที่หัก, Radial Height, Radial inclination, Ulnar variance, Dorsal angulation, Dorsal comminution, articular step-off, Distal ulnar fracture จากภาพถ่ายทางรังสีก่อนทำการรักษา เพื่อนำข้อมูลที่ได้ของทั้ง 2 กลุ่มมาประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีทางสถิติ และหาความเสี่ยงสัมพัทธ์ด้วย Multivariable logistic regression

ผล: ปัจจัยที่ทำการศึกษา ได้แก่ เพศ, อายุ, Radial Height, Radial inclination, ulnar variance, Dorsal tilt และ Dorsal comminution เป็นปัจจัยซึ่งมีผลต่อความมั่นคงของภาวะปลายกระดูกเรเดียสหัก ส่วนปัจจัย Intraarticular Fracture และ Ulnar fracture เป็นปัจจัยที่ไม่มีความเกี่ยวข้อง จากนั้นนำปัจจัยที่เกี่ยวข้องมาวิเคราะห์เพื่อหาความน่าจะเป็นในการเกิดความไม่มั่นคงพบว่า ถ้าผู้ป่วยมีอายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป, ภาพถ่ายทางรังสีก่อนทำการรักษามี Radial Height ตั้งแต่ 4 มิลลิเมตรลงไป, Ulnar variance ตั้งแต่ 4 มิลลิเมตรขึ้นไป และมี Dorsal comminution โอกาสเกิดความไม่มั่นคง ภายหลังการใส่เฝือกประมาณร้อยละ 96.62

ข้อยุติและการนำไปใช้: ปัจจัยหลักที่มีผลต่อความมั่นคงของปลายกระดูกเรเดียสภายหลังการรักษาโดยการใส่เฝือก ได้แก่ Ulnar variance, Radial Height, อายุของผู้ป่วย และ Dorsal comminution โดยเป็นปัจจัยหลัก ที่ส่งผลกระทบมากที่สุดตามลำดับ

คำสำคัญ: ความปวด, การจัดการความปวด, ความพึงพอใจ, ผู้ป่วย, ศัลยกรรมกระดูก, การปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาล